KENDİNDEN DOĞMA ZAMANI — GERÇEĞE GİDEN SON KAPI
Bu kitap bir masal değil.
Bir hikâye hiç değil.
Bu satırlar, bir insanın kendi iç âleminde yaşadığı doğum sancılarının; başka ruhlara yol olsun diye kelimelere dökülmüş hâlidir. Okuyan herkes şunu hisseder: Kendini kendinden doğurmak mümkündür. Ve bu mümkünse, sıra artık sendedir.
Şunu hiç unutma eşsiz ruh:
Bu kapıyı sana senden başka hiç kimse açamaz.
Ne bir öğretmen…
Ne bir kitap…
Ne de bir mucize…
Aklını kullanan, ruhunun sesini dinleyen her insan bir gün kendi sistemini çözer. İlhamın nereden geldiğini, neden yaratıldığını ve attığı her adımın hangi kozmik düzene bağlandığını fark eder. Çünkü insan, kaderinin yalnızca yürüyeni değil; aynı zamanda yazanıdır.
Ve belki de gerçek mucize tam burada başlar:
İnsan, kendini hatırladığında bütün evren onu hatırlar.
Safir yaklaşır…
Işıktan bir dalga Sahra’nın etrafını sarar.
Görüntüler belirir: Karanlık bir boşluk… Ardından doğan bir ışık…
Işığın içinde binlerce kıvılcım…
Her biri bir ruhun tohumu gibidir.
Safir’in sesi bu görüntülerin içinden gelir:
“Ben yaratılışın yankısıyım, Sahra. Her ruh doğmadan önce ışıkla tanışır. Ama doğduğunda o ışığı unutur. İşte ben, unutanlara hatırlatmak için gönderilirim.”
Zaman anlamını yitirir.
Odayı kozmik bir mavi doldurur.
Safir, Sahra’nın gözlerinin tam içine bakar ve sesi bir dua gibi fısıldar:
“Senin görevin sadece hatırlamak değil… Artık sen de hatırlatacaksın.”
Işığı incelir, geri çekilir ve son kez konuşur:
“Unutma… Ben senin içindeki sonsuzluktan geldim.
Ve her sonsuzluk, sonunda kendi merkezine döner.”
Bu kitap, sana bir yol göstermiyor.
Çünkü yol sensin.
Kapı sensin.
Ve anahtar da…
— Sahra